Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

DCLXVI


Ποιος ειδε τα φυλλα τα υγρα;
Σε κλειδαροτρυπες ουρλιαζουν
με σκυλια σαν συρματα που μονα τους
σκουριαζουν, χωρις τη γευση
του αρρωστου αιματος
στα καρφια τους

Κι οταν μιλανε τα χαρτινα καραβια
στα συννεφα
σερνονται εντομα
και ανθρωποι στο πρωϊνο χωμα,

στο παλιο χρωμα που εχει
το γυαλινο συμπαγες ματι
του ποταμου.
Και ξανα απ' την αρχη.


Ουτούμνο

2 σχόλια:

  1. Δύσκολο να εκλογικευτούν τα ποιήματα σου. Καλό αυτο γιατι βάζεις του αναγνώστη το μυαλό να δουλέψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι εικονες γινονται λεξεις και οι λεξεις νερο που κυλα προς τα πανω, προς το Εγω που σφαδαζει περιμενοντας να ανακαλυφθει για να υπαρξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή